امام حسن مجتبی ع را خوب بشناسیم + پیام و اس ام اس ولادت و زندگینامه ایشان

امام حسن مجتبی ع را خوب بشناسیم + پیام و اس ام اس ولادت
امام حسن مجتبی ع را خوب بشناسیم + پیام و اس ام اس ولادت

امام حسن مجتبی ع را خوب بشناسیم + پیام و اس ام اس ولادت
Get to know Imam Hassan Mojtaba AS well + Birth message and SMS
پانزدهم ماه رمضان، سالروز میلاد امام حسن مجتبی(ع) والامقامی از نسل خوبان و آیینه تمام نمای صبر و بردباری در جهان هستی است. دومین امام شیعیان در مسیر عدالت و مبارزه با حکومت وقت گام برداشت و به حفظ نیروهای کارآمد، اصلح و تفسیر صحیح اسلام پرداخت.
بی تردید از شخصیت های تاثیرگذار در همه ابعاد تاریخ اسلام، خاندان اهل بیت(ع) به ویژه یکی از جوانان اهل بهشت امام حسن مجتبی(ع) دومین پیشوای شیعیان است. اسلوب ها و روش های زندگی این بزرگوار به عنوان بهترین الگوی زندگی بعد از سیره پیامبر(ص) همیشه مورد توجه مسلمانان بوده است.
در این مطلب فان طب در مورد امام مظلوم شیعیان کمی مطالعه کنیم
Get to know Imam Hassan Mojtaba AS well + Birth message and SMS
The 15th month of Ramadan, the anniversary of the birth of Imam Hassan Mojtaba (AS) and a high-ranking generation, is a mirror of all patience in the universe. The second Shiite Imam took a step in the direction of justice and struggle against the government of the time and maintained efficient, correct and correct interpretation of Islam.
Undoubtedly, one of the influential figures in all aspects of the history of Islam, the family of Ahl al-Bayt (AS), especially one of the youth of Paradise, Imam Hassan Mojtaba (AS), is the second leader of the Shiites. The styles and ways of life of this noble man as the best model of life after the life of the Prophet (PBUH) has always been considered by Muslims.
In this article, let us read a little about the oppressed Shiite Imam


امام حسن (ع) امام دوم و امام مظلوم شیعیان را خوب بشناسیم
Hasan ibn Ali
(حسن بن علی)
Imam
Al-Hasan ibn Ali ibn Abi Talib, also spelled Hasan or Hassan, was the older son of Ali and Muhammad’s daughter Fatimah, and was the older brother of Husain, as well as the fifth of Rashidun, or “Rightly Guided Caliphs”. Muslims respect him as a grandson of the Islamic prophet Muhammad. Wikipedia
Born: December 1, 624 AD, Medina, Saudi Arabia Trending
Died: April 1, 670 AD, Medina, Saudi Arabia
Full name: Al-Hasan ibn ‘Alī ibn Abī Tālib
Spouse: Ja’da bint al-Ash’at (m. ?–670 AD), MORE
Children: Qasim ibn Hasan, Abdullah ibn Hasan, MORE
Parents: Ali, Fatimah bint Muhammad
زندگی نامه امام حسن علیه السلام
امام حسن (ع ) فرزند امیرمؤ منان على بن ابیطالب و مادرش مهتر زنان فاطمه زهرا دختر پیامبر خدا (ص ) است .

 

امام حسن (ع)

ولادت

 

امام حسن (ع ) در شب نیمه ماه رمضان سال سوّم هجرت در مدینه تولد یافت . وى نخستین پسرى بود كه خداوند متعال به خانواده على و فاطمه عنایت كرد. رسول اكرم (ص ) بلافاصله پس از ولادتش ، او را گرفت و در گوش راستش ‍ اذان و در گوش چپش اقامه گفت . سپس براى او گوسفندى قربانى كرد، سرش را تراشید و هموزن موى سرش – كه یك درم و چیزى افزون بود – نقره به مستمندان داد. پیامبر (ص ) دستور داد تا سرش را عطرآگین كنند و از آن هنگام آیین عقیقه و صدقه دادن به هموزن موى سر نوزاد سنت شد. این نوزاد را حسن نام داد و این نام در جاهلیت سابقه نداشت . كنیه او را ابومحمّد نهاد و این تنها كنیه اوست .

 

القاب امام

لقب هاى او: سبط، سید، زكى ، مجتبى است كه از همه معروفتر (مجتبى ) مى باشد.

 

پیامبر اكرم (ص ) به حسن و برادرش حسین علاقه خاصى داشت و بارها مى فرمود كه حسن و حسین فرزندان منند و به پاس همین سخن على به سایر فرزندان خود مى فرمود: شما فرزندان من هستید و حسن و حسین فرزندان پیغمبر خدایند.
 

امام حسن هفت سال و خرده اى زمان جد بزرگوارش را درك نمود و در آغوش مهر آن حضرت بسر برد و پس از رحلت پیامبر (ص ) كه با شهادت حضرت فاطمه دو ماه یا سه ماه بیشتر فاصله نداشت ، تحت تربیت پدر بزرگوار خود قرار گرفت .

 

امام حسن (ع ) پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصیت آن حضرت ، به امامت رسید و مقام خلافت ظاهرى را نیز اشغال كرد، و نزدیك به شش ماه به اداره امور مسلمین پرداخت . در این مدت ، معاویه كه دشمن سرسخت على (ع ) و خاندان او بود و سالها به طمع خلافت (در آغاز به بهانه خونخواهى عثمان و در آخر آشكارا به طلب خلافت ) جنگیده بود؛ به عراق كه مقر خلافت امام حسن (ع ) بود لشكر كشید و جنگ آغاز كرد. ما در این باره كمى بعدتر سخن خواهیم گفت .
 

امام حسن (ع ) از جهت منظر و اخلاق و پیكر و بزرگوارى به رسول اكرم (ص ) بسیار مانند بود. وصف كنندگان آن حضرت او را چنین توصیف كرده اند:
 

(داراى رخسارى سفید آمیخته به اندكى سرخى ، چشمانى سیاه ، گونه اى هموار، محاسنى انبوه ، گیسوانى مجعد و پر، گردنى سیمگون ، اندامى متناسب ، شانه ایى عریض ، استخوانى درشت ، میانى باریك ، قدى میانه ، نه چندان بلند و نه چندان كوتاه . سیمایى نمكین و چهره اى در شمار زیباترین و جذاب ترین چهره ها).

 

ابن سعد گفته است كه (حسن و حسین به رنگ سیاه ، خضاب مى كردند).

 

كمالات انسانى

امام حسن (ع ) در كمالات انسانى یادگار پدر و نمونه كامل جدّ بزرگوار خود بود. تا پیغمبر (ص ) زنده بود، او و برادرش حسین در كنار آن حضرت جاى داشتند، گاهى آنان را بر دوش خود سوار مى كرد و مى بوسید و مى بویید.

 

از پیغمبر اكرم (ص ) روایت كرده اند كه درباره امام حسن و امام حسین (ع ) مى فرمود: این دو فرزند من ، امام هستند خواه برخیزند و خواه بنشینند (كنایه از این كه در هر حال امام و پیشوایند).

 
امام حسن مجتبی (ع) را خوب بشناسیم


امام حسن (ع ) بیست و پنج بار حج كرد، پیاده ، در حالى كه اسبهاى نجیب را با او یدك مى كشیدند. هرگاه از مرگ یاد مى كرد مى گریست و هرگاه از قبر یاد مى كرد مى گریست ، هرگاه به یاد ایستادن به پاى حساب مى افتاد آن چنان نعره مى زد كه بیهوش مى شد و چون به یاد بهشت و دوزخ مى افتاد؛ همچون مار گزیده به خود مى پیچید. از خدا طلب بهشت مى كرد و به او از آتش جهنم پناه مى برد. چون وضو مى ساخت و به نماز مى ایستاد بدنش به لرزه مى افتاد و رنگش زرد مى شد. سه نوبت دارائیش را با خدا تقسیم كرد و دو نوبت از تمام مال خود براى خدا گذشت . گفته اند: (امام حسن (ع ) در زمان خودش عابدترین و بى اعتناترین مردم به زیور دنیا بود).

 

سرشت و طینت امام

در سرشت و طینت امام حسن (ع ) برترین نشانه هاى انسانیت وجود داشت . هر كه او را مى دید به دیده اش بزرگ مى آمد و هر كه با او آمیزش ‍ داشت ، بدو محبت مى ورزید و هر دوست یا دشمنى كه سخن یا خطبه او را مى شنید، به آسانى درنگ مى كرد تا او سخن خود را تمام كند و خطبه اش را به پایان برد. محمّد بن اسحاق گفت :

 

(پس از رسول خدا (ص ) هیچكس ‍ از حیث آبرو و بلندى قدر به حسن بن على نرسید. بر در خانه اش فرش ‍ مى گستردند و چون از خانه بیرون مى آمد و آنجا مى نشست راه بسته مى شد و به احترام او كسى از برابرش عبور نمى كرد و او چون مى فهمید؛ بر مى خاست و به خانه مى رفت و آن گاه مردم رفت و آمد مى كردند). در راه مكه از مركبش فرود آمد و پیاده به راه رفتن ادامه داد. در كاروان همه از او پیروى كردند حتى سعد بن ابى وقاص پیاده شد و در كنار آن حضرت راه افتاد.

 

ابن عباس كه از امام حسن (ع ) مسن تر بود، ركاب اسبشان را مى گرفت و بدین كار افتخار مى كرد و مى گفت : اینها پسران رسول خدایند.

 

با این شاءن و منزلت ، تواضعش چنان بود كه : روزى بر عده اى مستمند مى گذشت ، آنها پاره هاى نان را بر زمین نهاده و خود روى زمین نشسته بودند و مى خوردند، چون حسن بن على را دیدند گفتند: (اى پسر رسول خدا بیا با ما هم غذا شو). امام حسن (ع ) فورا از مركب فرود آمد و گفت : (خدا متكبران را دوست نمى دارد) و با آنان به غذا خوردن مشغول شد. آنگاه آنها را به میهمانى خود دعوت كرد، هم غذا به آنان داد و هم پوشاك .

 

در جود و بخشش امام حسن (ع ) داستانها گفته اند. از جمله مدائنى روایت كرده كه :

حسن و حسین و عبداللّه بن جعفر به راه حج مى رفتند. توشه و تنخواه آنان گم شد. گرسنه و تشنه به خیمه اى رسیدند كه پیرزنى در آن زندگى مى كرد. از او آب طلبیدند. گفت این گوسفند را بدوشید و شیر آن را با آب بیامیزید و بیاشامید. چنین كردند. سپس از او غذا خواستند. گفت همین گوسفند را داریم بكشید و بخورید. یكى از آنان گوسفند را ذبح كرد و از گوشت آن مقدارى بریان كرد و همه خوردند و سپس همانجا به خواب رفتند. هنگام رفتن به پیرزن گفتند: ما از قریشیم به حج مى رویم . چون باز گشتیم نزد ما بیا با تو به نیكى رفتار خواهیم كرد. و رفتند.

 

شوهر زن كه آمد و از جریان خبر یافت ، گفت : واى بر تو گوسفند مرا براى مردمى ناشناس مى كشى آنگاه مى گویى از قریش بودند؟ روزگارى گذشت و كار بر پیرزن سخت شد، از آن محل كوچ كرد و به مدینه عبورش افتاد. حسن بن على (ع ) او را دید و شناخت . پیش رفت و گفت : مرا مى شناسى ؟ گفت نه . گفت : من همانم كه در فلان روز مهمان تو شدم . و دستور داد تا هزار گوسفند و هزار دینار زر به او دادند. آن گاه او را نزد برادرش حسین بن على فرستاد. آن حضرت نیز همان اندازه به او بخشش فرمود. او را نزد عبداللّه بن جعفر فرستاد او نیز عطایى همانند آنان به او داد.

 

حلم و گذشت امام حسن (ع ) چنان بود كه به گفته مروان ، با كوهها برابرى مى كرد.

 

امام حسن (ع)

 بیعت مردم با حسن بن على (ع )

هنگامى كه حادثه دهشتناك ضربت خوردن على (ع ) در مسجد كوفه پیش ‍ آمد و مولى (ع ) بیمار شد به حسن دستور داد كه در نماز بر مردم امامت كند، و در آخرین لحظات زندگى ، او را به این سخنان وصى خود قرار داد:

 

(پسرم ! پس از من ، تو صاحب مقام و صاحب خون منى ). و حسین و محمّد و دیگر فرزندانش و رؤ ساى شیعه و بزرگان خاندانش را بر این وصیت گواه ساخت و كتاب و سلاح خود را به او تحویل داد و سپس ‍ فرمود:

 

(پسرم ! رسول خدا دستور داده است كه تو را وصى خود سازم و كتاب و سلاحم را به تو تحویل دهم . همچنانكه آن حضرت مرا وصى خود ساخته و كتاب و سلاحش را به من داده است و مرا ماءمور كرده كه به تو دستور دهم در آخرین لحظات زندگیت ، آنها را به برادرت حسین بدهى ).

 

امام حسن (ع ) به جمع مسلمانان درآمد و بر فراز منبر پدرش ایستاد. خواست درباره فاجعه بزرگ شهادت پدرش ، على علیه السلام با مردم سخن بگوید. آنگاه پس از حمد و ثناى بر خداوند متعال و رسول مكرم (ص ) چنین گفت :

 

(همانا در این شب آن چنان كسى وفات یافت كه گذشتگان بر او سبقت نگرفته اند و آیندگان بدو نخواهند رسید). و آن گاه درباره شجاعت و جهاد و كوشش هایى كه على (ع ) در راه اسلام انجام داد و پیروزیهیى كه در جنگها نصیب وى شد، سخن گفت و اشاره كرد كه از مال دنیا در دم مرگ فقط هفتصد درهم داشت از سهمیه اش از بیت المال ، كه مى خواست با آن خدمتكارى براى اهل و عیال خود تهیه كند.

 

در این موقع در مسجد جامع كه مالامال از جمعیت بود، عبداللّه بن عباس ‍ بپا خاست و مردم را به بیعت با حسن بن على تشویق كرد. مردم با شوق و رغبت با امام حسن بیعت كردند. و این روز، همان روز شهادت پدرش ، یعنى روز بیست و یكم رمضان سال چهلم از هجرت بود.

 

مردم كوفه و بصره و مدائن و عراق و حجاز و یمن همه با میل با حسن بن على بیعت كردند جز معاویه كه خواست از راهى دیگر برود و با او همان رفتار پیش گیرد كه با پدرش پیش گرفته بود.

 

پس از بیعت مردم ، به ایراد خطبه اى پرداخت و مردم را به اطاعت اهل بیت پیغمبر (ص ) كه یكى از دو یادگار گران وزن و در ردیف قرآن كریم هستند تشویق فرمود، و آنها را از فریب شیطان و شیطان صفتان بر حذر داشت .

 

بارى ، روش زندگى امام حسن (ع ) در دوران اقامتش در كوفه او را قبله نظر و محبوب دلها و مایه امید كسان ساخته بود. حسن بن على (ع ) شرایط رهبرى را در خود جمع داشت زیرا اولا فرزند رسول خدا (ص ) بود و دوستى او یكى از شرایط ایمان بود، دیگر آنكه لازمه بیعت با او این بود كه از او فرمانبردارى كنند.

 

امام (ع ) كارها را نظم داد و والیانى براى شهرها تعیین فرمود و انتظام امور را بدست گرفت . امّا زمانى نگذشت كه مردم چون امام حسن (ع ) را مانند پدرش در اجراى عدالت و احكام و حدود اسلامى قاطع دیدند، عده زیادى از افراد با نفوذ به توطئه هاى پنهانى دست زدند و حتى در نهان به معاویه نامه نوشتند و او را به حركت به سوى كوفه تحریك نمودند، و ضمانت كردند كه هرگاه سپاه او به اردوگاه حسن بن على (ع ) نزدیك شود، حسن را دست بسته تسلیم او كنند یا ناگهان او را بكشند.

 

خوارج نیز بخاطر وحدت نظرى كه در دشمنى با حكومت هاشمى داشتند در این توطئه ها با آنها همكارى كردند.

 

در برابر این عده منافق ، شیعیان على (ع ) و جمعى از مهاجر و انصار بودند كه به كوفه آمده و در آنجا سكونت اختیار كرده بودند. این بزرگمردان مراتب اخلاص و صمیمیت خود را در همه مراحل – چه در آغاز بعد از بیعت و چه در زمانى كه امام (ع ) دستور جهاد داد – ثابت كردند.

 

امام حسن (ع ) وقتى طغیان و عصیان معاویه را در برابر خود دید با نامه هایى او را به اطاعت و عدم توطئه و خونریزى فرا خواند ولى معاویه در جوانب امام (ع ) تنها به این امر استدلال مى كرد كه (من در حكومت از تو با سابقه تر و در این امر آزموده تر و به سال از تو بزرگترم همین و دیگر هیچ !).

 

گاه معاویه در نامه هاى خود با اقرار به شایستگى امام حسن (ع ) مى نوشت : (پس از من خلافت از آن توست زیرا تو از هر كس بدان سزاوارترى ) و در آخرین جوابى كه به فرستادگان امام حسن (ع ) داد این بود كه (برگردید، میان ما و شما بجز شمشیر نیست ).

 

و بدین ترتیب دشمنى و سركشى از طرف معاویه شروع شد و او بود كه با امام زمانش گردنكشى آغاز كرد. معاویه با توطئه هاى زهرآگین و انتخاب موقع مناسب و ایجاد روح اخلالگرى و نفاق ، توفیق یافت . او با خریدارى وجدانهاى پست و پراكندن انواع دروغ و انتشار روحیه یاءس در مردم سست ایمان ، زمینه را به نفع خود فراهم مى كرد و از سوى دیگر، همه سپاهیانش را به بسیج عمومى فرا خواند.


امام حسن (ع ) نیز تصمیم خود را براى پاسخ به ستیزه جویى معاویه دنبال كرد و رسما اعلان جهاد داد. اگر در لشكر معاویه به كسانى بودند كه به طمع زر آمده بودند و مزدور دستگاه حكومت شام مى بودند، امّا در لشكر امام حسن (ع ) چهره هاى تابناك شیعیانى دیده مى شد مانند حجر بن عدى ، ابو ایوب انصارى ، و عدى بن حاتم … كه به تعبیر امام (ع ) (یك تن از آنان افزون از یك لشكر بود). امّا در برابر این بزرگان ، افراد سست عنصرى نیز بودند كه جنگ را با گریز جواب مى دادند، و در نفاق افكنى توانایى داشتند، و فریفته زر و زیور دنیا مى شدند. امام حسن (ع ) از آغاز این ناهماهنگى بیمناك بود.

 

مجموع نیروهاى نظامى عراق را 350 هزار نوشته اند.

 

امام حسن (ع ) در مسجد جامع كوفه سخن گفت و سپاهیان را به عزیمت بسوى (نخیله ) تحریض فرمود. عدى بن حاتم نخستین كسى بود كه پاى در ركاب نهاد و فرمان امام را اطاعت كرد. بسیارى كسان دیگر نیز از او پیروى كردند.

 

امام حسن (ع ) عبیداللّه بن عباس را كه از خویشان امام و از نخستین افرادى بود كه مردم را به بیعت با امام تشویق كرد، با دوازده هزار نفر به (مسكن ) كه شمالى ترین نقطه در عراق هاشمى بود اعزام فرمود. امّا وسوسه هاى معاویه او را تحت تاءثیر قرار داد و مطمئن ترین فرمانده امام را، معاویه در مقابل یك میلیون درم كه نصفش را نقد پرداخت به اردوگاه خود كشاند. در نتیجه ، هشت هزار نفر از دوازده هزار نفر سپاهى نیز به دنبال او به اردوگاه معاویه شتافتند و دین خود را به دنیا فروختند.

 

پس از عبیداللّه بن عباس ، نوبت فرماندهى به قیس بن سعد رسید. لشكریان معاویه و منافقان با شایعه مقتول او، روحیه سپاهیان امام حسن (ع ) را ضعیف نمودند. عده اى از كارگزاران معاویه كه به (مدائن ) آمدند و با امام حسن (ع ) ملاقات كردند، نیز زمزمه پذیرش صلح را بوسیله امام (ع ) در بین مردم شایع كردند. از طرفى یكى از خوارج تروریست نیزه اى بر ران حضرت امام حسن زد، بحدى كه استخوان ران آن حضرت آسیب دید و جراحتى سخت در ران آن حضرت پدید آمد. بهر حال وضعى براى امام (ع ) پیش ‍ آمد كه جز (صلح ) با معاویه ، راه حل دیگرى نماند.

 

بارى ، معاویه وقتى وضع را مساعد یافت ، به حضرت امام حسن (ع ) پیشنهاد صلح كرد. امام حسن (ع ) براى مشورت با سپاهیان خود خطبه اى ایراد فرمود و آنها را به جانبازى و یا صلح – یكى از این دو راه – تحریك و تشویق فرمود. عده زیادى خواهان صلح بودند. عده اى نیز با زخم زبان امام معصوم را آزردند. سرانجام ، پیشنهاد صلح معاویه ، مورد قبول امام حسن واقع شد ولى این فقط بدین منظور بود كه او را در قید و بند شرایط و تعهداتى گرفتار سازد كه معلوم بود كسى چون معاویه دیر زمانى پاى بند آن تعهدات نخواهد ماند، و در آینده نزدیكى آنها را یكى پس از دیگرى زیر پاى خواهد نهاد، و در نتیجه ، ماهیت ناپاك معاویه و عهد شكنى هاى او و عدم پاى بندى او به دین و پیمان ؛ بر همه مردم آشكار خواهد شد. و نیز امام حسن (ع ) با پذیرش صلح از برادر كشى و خونریزى كه هدف اصلى معاویه بود و مى خواست ریشه شیعه و شیعیان آل على (ع ) را بهر قیمتى هست ، قطع كند، جلوگیرى فرمود. بدین صورت چهره تابناك امام حسن (ع ) – همچنان كه جد بزرگوارش رسول اللّه (ص ) پیش بینى فرموده بود – بعنوان (مصلح اكبر) در افق اسلام نمودار شد. معاویه در پیشنهاد صلح هدفى جز مادیات محدود نداشت و مى خواست كه بر حكومت استیلا یابد. امّا امام حسن (ع ) بدین امر راضى نشد مگر بدین جهت كه مكتب خود و اصول فكرى خود را از انقراض محفوظ بدارد و شیعیان خود را از نابودى برهاند.

 

از شرطهایى كه در قرارداد صلح آمده بود؛ اینهاست :

معاویه موظف است در میان مردم به كتاب خدا و سنت رسول خدا (ص ) و سیرت خلفاى شایسته عمل كند و بعد از خود كسى را بعنوان خلیفه تعیین ننماید و مكرى علیه امام حسن (ع ) و اولاد على (ع ) و شیعیان آنها در هیچ جاى كشور اسلامى نیندیشد. و نیز سب و لعن بر على (ع ) را موقوف دارد و ضرر و زیانى به هیچ فرد مسلمانى نرساند. بر این پیمان ، خدا و رسول خدا (ص ) و عده زیادى را شاهد گرفتند. معاویه به كوفه آمد تا قرارداد صلح در حضور امام حسن (ع ) اجرا شود و مسلمانان در جریان امر قرار گیرند. سیل جمعیت بسوى كوفه روان شد.

 

امام حسن(ع)

ابتدا معاویه بر منبر آمد و سخنى چند گفت از جمله آنكه : (هان اى اهل كوفه ، مى پندارید كه به خاطر نماز و روزه و زكات و حج با شما جنگیدم ؟ با اینكه مى دانسته ام شما این همه را بجاى مى آورید. من فقط بدین خاطر با شما به جنگ برخاستم كه بر شما حكمرانى كنم و زمام امر شما را بدست گیرم ، و اینك خدا مرا بدین خواسته نائل آورد، هر چند شما خوش ندارید. اكنون بدانید هر خونى كه در این فتنه بر زمین ریخته شود هدر است و هر عهدى كه با كسى بسته ام زیر دو پاى من است ).
 

و بدین طریق عهدنامه اى را كه خود نوشته و پیشنهاد كرده و پاى آنرا مهر نهاده بود زیر هر دو پاى خود نهاد و چه زود خود را رسوا كرد!
 

سپس حسن بن على (ع ) با شكوه و وقار امامت – چنانكه چشمها را خیره و حاضران را به احترام وادار مى كرد – بر منبر بر آمد و خطبه تاریخى مهمى ایراد كرد.
 

پس از حمد و ثناى خداوند جهان و درود فراوان بر رسول اللّه (ص ) چنین فرمود:

(… به خدا سوگند من امید مى دارم كه خیرخواه ترین خلق براى خلق باشم و سپاس و منت خداى را كه كینه هیچ مسلمانى را به دل نگرفته ام و خواستار ناپسند و ناروا براى هیچ مسلمانى نیستم …) سپس فرمود: (معاویه چنین پنداشته كه من او را شایسته خلافت دیده ام و خود را شایسته ندیده ام . او دروغ مى گوید. ما در كتاب خداى عزوجل و به قضاوت پیامبرش از همه كس به حكومت اولیتریم و از لحظه اى كه رسول خدا وفات یافت همواره مورد ظلم و ستم قرار گرفته ایم ). آنگاه به جریان غدیر خم و غصب خلافت پدرش على (ع ) و انحراف خلافت از مسیر حقیقى اش ‍ اشاره كرد و فرمود: (این انحراف سبب شد كه بردگان آزاد شده و فرزندانشان – یعنى معاویه و یارانش – نیز در خلافت طمع كردند).
 

و چون معاویه در سخنان خود به على (ع ) ناسزا گفت ، حضرت امام حسن (ع ) پس از معرفى خود و برترى نسب و حسب خود بر معاویه نفرین فرستاد و عده زیادى از مسلمانان در حضور معاویه آمین گفتند. و ما نیز آمین مى گوییم .
 

امام حسن (ع ) پس از چند روزى آماده حركت به مدینه شد.

 
معاویه به این ترتیب خلافت اسلامى را در زیر تسلط خود آورد و وارد عراق شد، و در سخنرانى عمومى رسمى ، شرایط صلح را زیر پا نهاد و از هر راه ممكن استفاده كرد، و سخت ترین فشار و شكنجه را بر اهل بیت و شیعیان ایشان روا داشت .

امام حسن (ع ) در تمام مدت امامت خود كه ده سال طول كشید، در نهایت شدت و اختناق زندگى كرد و هیچگونه امنیتى نداشت ، حتى در خانه ، نیز در آرامش نبود. سرانجام در سال پنجاهم هجرى به تحریك معاویه بدست همسر خود (جعده ) مسموم و شهید و در بقیع مدفون شد.

 

همسران و فرزندان امام حسن (ع )

دشمنان و تاریخ نویسان خود فروخته و مغرض در مورد تعداد همسران امام حسن (ع ) داستانها پرداخته و حتى دوستان ساده دل سخنانى بهم بافته اند. امّا آنچه تاریخ ‌هاى صحیح نگاشته اند همسران امام (ع ) عبارتند از:


(ام الحق ) دختر طلحة بن عبیداللّه – (حفصه ) دختر عبدالرحمن بن ابى بكر – (هند) دختر سهیل بن عمر و (جعده ) دختر اشعث بن قیس .


بیاد نداریم كه تعداد همسران حضرت در طول زندگیش از هشت یا ده به اختلاف دو روایت تجاوز كرده باشند. با این توجه كه (ام ولد)هایش هم داخل در همین عددند.
 

(ام ولد) كنیزى است كه از صاحب خود داراى فرزند مى شود و همین امر موجب آزادى او پس از مرگ صاحبش مى باشد.


فرزندان آن حضرت از دختر و پسر 15 نفر بوده اند بنامهاى : زید، حسن ، عمرو، قاسم ، عبداللّه ، عبدالرحمن ، حسن اثرم ، طلحه ، ام الحسن ، ام الحسین ، فاطمه ، ام سلمه ، رقیه ، ام عبداللّه و فاطمه .

نسل او فقط از دو پسرش حسن و زید باقى ماند و از غیر این دو انتساب به آن حضرت درست نیست .

 

بی تردید از شخصیت های تاثیرگذار در همه ابعاد تاریخ اسلام، خاندان اهل بیت(ع) به ویژه یکی از جوانان اهل بهشت امام حسن مجتبی(ع) دومین پیشوای شیعیان است. اسلوب ها و روش های زندگی این بزرگوار به عنوان بهترین الگوی زندگی بعد از سیره پیامبر(ص) همیشه مورد توجه مسلمانان بوده است.

امام حسن(ع) از شخصیت ها و اسوه های مشهور اخلاقی است که شخصیت انسان کریم و رفتار کریمانه را براساس سیره رفتاری آن حضرت(ع) می توان ترسیم کرد. شخصیت کریمانه ای که تجلی اخلاق قرآنی را در سیره اجتماعی نسبت به دوست و دشمن نمایان می کند و مبتنی بر حلم و عقل سلیم است. عقل سلیم و طهارت تکوینی و نفسانی و شرافت نسب از عوامل موثر برگزیدگی امام مجتبی(ع) در میان برگزیدگان الهی است زیرا وی شبیه ترین مردم در خلق، خوی و خلقت به پیامبر اکرم(ص) و نخستین ثمره شجره بوستان نبوی محسوب می شود.

پانزدهم رمضان سال سوم هجرت دومین ستاره پرفروغ آسمان امامت و ولایت امام حسن بن علی(ع) دیده به جهان گشود و شیعیان را غرق در شادی و سرور کرد، والامقامی که پس از شهادت پدر بزرگوارش امام علی(ع) رسالت سنگین هدایت و رهبری مسلمانان را برعهده گرفت. ایشان در دوره ای زندگی می کرد که خاندان بنی امیه بر تخت خلافت تکیه زده بودند و با ظلم و ستم بر مردم حکم می راندند. دومین امام شیعیان در چنین شرایطی با نظم دادن به امور گوناگون و برگزیدن والیانی برای شهرهای مختلف در مسیر عدالت و مبارزه با حکومت وقت گام برداشت. سالروز ولادت امام حسن مجتبی(ع) پرچمدار احسان و بخشش روز اکرام نامیده شد تا بهانه ای برای یاری رساندن به یتیمان، احیای فرهنگ با هم بودن و ریشه کنی فقر در جامعه باشد.

پژوهشگر گروه اطلاع رسانی ایرنا به مناسبت سالروز میلاد امام حسن مجتبی(ع) به گفت وگو با حجت الاسلام «مجید سروستانی» کارشناس امور دینی و استاد حوزه پرداخت.

‌رفتارشناسی‌ سیاسی امام حسن مجتبی (ع) بعد از صلح

حجت الاسلام مجید سروستانی، با اشاره به این موضوع که بعد از شهادت حضرت علی (ع)، مردم با امام حسن(ع) بیعت کردند، گفت: امامت حضرت(ع)۶ماه و سه روز به طول انجامید و میان امام و معاویه صلح نامه امضاء شد. پس از اجرای صلح، امام (ع) به مدینه مراجعت کرد و مدت ۱۰ سال آخر عمر خود را در آن جا ساکن بود. در این مدت همچون پدر و جد بزرگوارش، طبیب و معلمی دلسوز و پناهگاهی مطمئن برای مردم مدینه‌ و مظلومان‌ عالم بود و خورشیدگونه بر همه زوایای تاریک عالم اسلام می تابید و با سخنان‌ زیبای علی گونه و رفـتار حکیمانه مسلمانان‌ جهان را رهبری می کرد. در مقابل جبهه کفر و همه اندیشه های شیطانی‌ آنان در راستای مبارزه با باطل‌، راست قامتانه ایستادگی کرد و به‌ نـور الهـی درخششی دیگر داد.

وی ادامه داد: صلح امام حسن (ع) و قیام امام حسین (ع) ۲حادثه تاریخی هستند که مـعلول شـرایط و اوضاع سیاسی و اجتماعی زمان خود هستند و این‌ ۲ واقعه را باید با در نظر گرفتن اوضاع واحوال زمان خودشان بررسی کرد. امام(ع) با معاویه، با توجه به‌ شرایط‌ و اوضاع‌ جامعه و بررسی همه جانبه مسایل جهان اسلام و با در نظر گرفتن توان و قدرت نظامی حکومتش در مقابل معاویه و این که ادامه جنگ با این شرایط به صلاح نبود، تن‌ به‌ صلح داد و از ادامه درگیری پرهیز کرد. آن چه در تاریخ مسلم است، این است که معاویه‌ سیاست‌ مدار ماهر و شخص حیله گری بوده است و ظاهر اسلامی را در مجامع عمومی رعایت می‌ کرده‌ اما در نهاد خود با اسلام دشمنی داشت و به هیچ یک از مقدسات اسلامی پایبند نبود. به همین جهت بود که امام حسین (ع) در زمان حیات معاویه با آن‌ که‌ نامه‌ هایی از اهل عراق برای دعوت به قیام علیه معاویه داشتند، دست به این‌ کار نزد و فرمود: «امروز، روز قیام نیست. پیدا شدن نیروهای خوارج و نبود یاران مخلص‌ و فرماندهان‌ فـداکار و ضـعف داخلی، کراهت مردم از شرکت در نبرد با معاویه، نیز از شرایط زمانه امام‌ حسن‌ (ع) بود که توان و قدرت نظامی امام حسن (ع) را ضعیف کرده بود و این شرایط‌ به صلح منجر شد.»  

پایبندی به پیمان صلح

این استاد حوزه با بیان اینکه یکی از نخستین رفتارهای سیاسی و نـیز اخلاقی امام (ع) پایبندی به پیمان صلح بود، اظهار داشت: هنگامی که صلح تحمیلی‌ میان امام حسن (ع) و معاویه برقرار شد، امام(ع) به این پیمان و قرارداد پایبند و وفادار بود. تاریخ گواهی می دهد که معاویه نه تنها به هیچ کدام از مواد پیمان نامه عـمل‌ نکرد، بلکه در نقض هر یک‌ از مواد آن، از هیچ کوششی فروگذاری نکرد؛ چنان که خود قبل از عمل به مـواد پیمان نامه، از نقض آن خبر داد. یکی دیگر از رفتارهای امام(ع)، حفظ جان یاران و شیعیان بود. اگرچه حفظ شیعیان از مصادیق مصالح‌ عمومی است، اما ازآنجایی که شیعیان، حافظان و پاسداران دین و موالی اهل بیت (ع) بودند، حفظ آنان از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. ادامه نبرد امام حسن (ع) با معاویه و احتمال پیروزی سپاهیان‌ شام‌ بر سپاهیان عراق، آرزوی دیرینه معاویه را برآورده می کرد و او با این بهانه شیطانی، ریشه‌ اسلام‌ ناب محمدی را می خشکانید و به جای آن، اسلام تحریف و تـفسیر ‌شـده امویان را ترویج‌ می کرد.

نشر فرهنگ اصیل اسلام

پژوهشگر امور دینی، از امور اساسی‌ دیگری که امام مجتبی (ع) آن را به بهترین وجه انجام داد و بدان‌ اهمیت‌ فراوان می داد، نشر فرهنگ اصیل اسلام را در برابر تحریفات و تهاجم فرهنگی حاکمان اموی به ویژه معاویه دانست و گفت: این خاندان بیش ترین دشمنی ها را در مقابل اسلام و رسول خدا(ص)‌ روا داشتند. معاویه پس از پیروزی نظامی عـلیه حکومت عراق و اهل بیت عصمت و طهارت (ع)، تهاجمی را برای‌ نابودی فرهنگ رسالت و امامت امامان راستین شـیعه آغاز کرد.

بدعت‌ گذاری‌ در دین، تشویق جاعلان حدیث و علنی کردن منکرات از مصادیق تهاجم فرهنگی و بدعت های معاویه به شمار می رفت. البته معاویه با همه کوششی که‌ در از میان بردن سیره رسول خدا(ص) و منزوی کردن اهل بیت (ع) داشت، موفقیت چندانی به دست نیاورد، زیرا امام مجتبی(ع) شیوه ای را که در تربیت مردان صالح و فدایی برای‌ اسلام‌ و معرفی فرهنگ اصیل و صحیح امامت راستین در مدینه‌ جدش‌ رسول خدا(ص)‌ انتخاب‌ کرده‌ بود، اثری ژرف در دل های‌ مردم‌ و مسلمانان گذاشت. آنان دانستند که احکام شرعی و مـسایل روزمره خود را باید از مدینه دریافت کنند. امام مجتبی (ع) نامه‌ هایی را به بعضی‌ از افراد مؤثر و ناآگاه به صورت‌ پنهانی ارسال می داشت و در آن، انحرافات هـیأت حاکم را از سیره جدش‌ رسول‌ خدا(ص) بـیان می کرد و نیز مردانی‌ را آموزش و تعلیم می‌ داد و به شهرهای مختلف می‌ فرستاد.

نشر فرهنگ اصیل اسلام توسط حسن بن علی (ع) در دوره ۱۰ ساله، موجب احیای مجدد اسلام و یادآور گفتار و کردار و نظریات پیامبر(ص) بود و اگر نرمش قهرمانانه سبط اکبر رسول خدا(ص) آن هم از پایگاه وحی و حرم پیامـبر(ص) نبود، معاویه و اطرافیانش اثری از اسلام و اهل بیت (ع) باقی نمی گذاشتند.

درس‌هایی از کرامت حضرت امام حسن (ع)

حجت الاسلام مجید سروستانی در پایان الگوگیری از کریم بودن امام حسن(ع) را در این دوران مهم دانست و گفت: تمام اهل بیت(ع) کرامات خاصی دارند اما این صفت برای امام حسن (ع) جلوه خاصی دارد. آن هم به خاطر انفاق‌ها و بذل و بخشش‌هایی که داشتند. حضرت مجتبی(ع) دوبار همه دارایی خویش و سه بار نصف مال خود را در راه خدا انفاق و احسان کردند. علمای شیعه و اهل سنت آن را در کتاب های خود نقل کرده ‏اند. نخستین کرامت حضرت، در مقابل دشمنان است. شواهد فراوانی در زندگی امام حسن مجتبی(ع) وجود دارد که افزون بر دوستان، نسبت به دشمنانشان که بیشتر نادان و جاهل بودند، رفتار کریمانه اش باعث تغییر و منقلب شدن آنها می شد. کریم بودن حضرت(ع) به قدری بود که حتی با دشمنان‌شان هم کریمانه برخورد می‌کردند. آنها هر آنچه را که داشتند، می‌بخشیدند یعنی ایثار می‌کردند. از کرامات امام حسن (ع) باید همدلی و مواصات را یاد بگیریم.

اس ام اس و پیامک و متن ولادت حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام

گویند که گرد مَه، زمین می‌گردد

دور فلک و عرش برین می‌گردد

خورشید، جمال مجتبی را دیده است

حیران شده است و این چنین می‌گردد

میلاد دومین اختر تابناک آسمان ولایت، امام حسن مجتبی (ع) مبارک


****♥♥****
پیام تبریک ولادت امام حسن مجتبی (ع) + متن، عکس و اس ام اس میلاد کریم ال طه امام دوم (ع)

ماه رحمت، سفره‌اش گسترده شد

زنده از فیضش جهان مرده شد

آسمان پر گشته از شادی و شور

آمده از لطف حق میلاد نور

فرا رسیدن میلاد امام حسن مجتبی (ع) بر شیعیان جهان مبارک


****♥♥****
میلاد حسن (ع) خسرو دین است امشب

شادی و سرور مؤمنین است امشب

از یمن قدوم مجتبی (ع) طاعت ما

مقبول خداوند مبین است امشب

میلاد مظهر کرم، جود و بخشش، امام حسن مجتبی (ع) مبارک

****♥♥****
در جود و کرم دست خدا هست حسن (ع)

دست همه را وقت عطا بست حسن (ع)

نومید نگردد کسی از درگه او

زیرا که کریم اهل بیت است حسن (ع)

میلاد اولین گل بوستان حضرت علی (ع) و حضرت زهرا (س) مبارک

****♥♥****

پیام تبریک ولادت امام حسن مجتبی (ع) + متن، عکس و اس ام اس میلاد کریم ال طه امام دوم (ع)

ای تو با قلبم صمیمی یا حسن

تو کریم بن کریمی یا حسن

داری از زهرا نشان یا مجتبی

مهربانی دل رحیمی یا حسن

میلاد امام حسن مجتبی (ع) مبارک

نیمه ماه مبارک بس شرافت دارد امشب

چون خدا بر بندگان خود عنایت دارد امشب

جشن میلاد حسن (ع) در عرش اعلا گشته بر پا

زین سبب بر لیلة الاسرا شباهت دارد امشب

میلاد کریم سبزپوش آل فاطمه، امام حسن (ع) مبارک

****♥♥****
چو بر نیمه رسید ماه مبارک

بیامد لطفی از رب تبارک

شبر، نیکو خصال و ماه صورت

کریم و اسوه در زهد و بلاغت

ولادت با سعادت تنهاترین سردار لشکر حیدر و غریب شهر پیامبر، امام حسن مجتبی (ع) مبارک

پیام تبریک ولادت امام حسن مجتبی (ع) + متن، عکس و اس ام اس میلاد کریم ال طه امام دوم (ع)

جوانان بهشت را سید است او

اگر تو طالب حلمی ز وی جو

منم محتاج لطف آل اطهر

شفاعت کن اماما روز محشر

میلاد امام حسن مجتبی (ع) مبارک

****♥♥****
سلام بر لحظه‌هایی که تو را آوردند!

سلام بر لب‌های رسول اللّه‏ که میلاد تو را به درگاه پروردگار، سبحه گفت و نام یگانه‏ ات را از دست جبرئیل گرفت و در گوش عصمتت زمزمه کرد!

سلام بر لبخند سرافراز علی علیه‏ السلام، که در طلوع تو اتفاق افتاد!

سلام بر تو، امامتِ فردای پس از علی!

سلام بر تو، شباهتِ بی‏شائبه محمدی!

سلام بر اقیانوس کرامت و سخاوتی که از دامان «کوثر» و «ابوتراب» برخاست.

میلاد با سعادت دومین اختر آسمان امامت، امام حسن مجتبی (ع) بر رهروان راه ایشان مبارک

****♥♥****
پیام تبریک ولادت امام حسن مجتبی (ع) + متن، عکس و اس ام اس میلاد کریم ال طه امام دوم (ع)

سرشار شمیم اهل بیت آمده است

شادی به حریم اهل بیت آمده است

جوشان شده است چشمه فیض خدای

میلاد کریم اهل بیت آمده است

میلاد امام حسن مجتبی (ع) مبارک

****♥♥****
مژده‌ای دل نور چشم مرتضی آمد خوش‌آمد

شام میلاد امام مجتبی آمد خوش آمد

غم مخور ای دل که در ماه دعا و استجابت

بهر تأثیر دعا، روح دعا آمد خوش آمد

فرا رسیدن ولادت با سعادت مظهر نور و بخشش، امام حسن (ع) مبارک

****♥♥****
آن سید خوبان بهشت آمده تا

بر مهر و وفا ارزش و معنا بخشد

او آمده با نام حسن در حسنش

شوری به سرا پرده مولا بخشد

میلاد امام حسن مجتبی (ع) مبارک

****♥♥****
پیام تبریک ولادت امام حسن مجتبی (ع) + متن، عکس و اس ام اس میلاد کریم ال طه امام دوم (ع)


****♥♥****
این مه که به بستان ولایت آمد

نوری ست که از بهر هدایت آمد

او آمده تا نور به شب‌ها بخشد

روح شرف و عشق به دنیا بخشد

میلاد کریم اهل بیت (ع) مبارک


****♥♥****

بر ماه تمام ماه رحمت صلوات

بر نور جمال حُسن و حکمت صلوات

در سفره ماه رمضان فیض حَسن

بخشیده به عرش و فرش، نعمت، صلوات

فرا رسیدن میلاد امام حسن مجتبی (ع) بر شیعیان جهان مبارک


****♥♥****
خدای خوبم در روز

ولادت امام حسن مجتبی

هیچ دستی را خالی برنگردان

تمام مریض‌ها را لباس عافیت بپوشان

گره از مشکلات همه باز

و تمام منازل را

پر از عشق و محبت کن

میلاد امام حسن مجتبی (ع)، مظهر لطف و بخشش مبارک


****♥♥****
پیام تبریک ولادت امام حسن مجتبی (ع) + متن، عکس و اس ام اس میلاد کریم ال طه امام دوم (ع)

****♥♥****
روزه داران مه تسبیح و دعا را نگرید

سحر و صبحدم اهل ولا را نگرید

گل لبخند علی بر رخ زیبای حسن

شادی حضرت ام النجبا را نگرید

میلاد اولین دردانه حضرت علی (ع)، امام حسن مجتبی (ع) مبارک

****♥♥****منابع : ایمنا و ایرنا و بیتوته

Related posts

Leave a Comment